រំលងទៅមាតិកា Skip to content
យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់
Back to Archive
Briefing

ប្រៀបធៀប ៤ វិធីទាត់ហ្វ្រីឃីក៖ ជ្រើសរើសបច្ចេកទេសឱ្យចូលទី

ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត គឺការជ្រើសរើសបច្ចេកទេសឱ្យសមនឹងចម្ងាយ មុំ និងទីតាំងអ្នកចាំទី។ វិធីបង្វិលបាល់ខាងក្នុងសមស្របសម្រាប់ការបាញ់ឆ្លងជញ្ជាំង ខណៈការទាត់ដោយផ្នែកខាងលើបាល់អាចធ្វើឱ្យបាល់ធ...

November 13, 2026 5 min read
ប្រៀបធៀប ៤ វិធីទាត់ហ្វ្រីឃីក៖ ជ្រើសរើសបច្ចេកទេសឱ្យចូលទី

ប្រៀបធៀប ៤ វិធីទាត់ហ្វ្រីឃីក៖ ជ្រើសរើសបច្ចេកទេសឱ្យចូលទី

ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត គឺការជ្រើសរើសបច្ចេកទេសឱ្យសមនឹងចម្ងាយ មុំ និងទីតាំងអ្នកចាំទី។ វិធីបង្វិលបាល់ខាងក្នុងសមស្របសម្រាប់ការបាញ់ឆ្លងជញ្ជាំង ខណៈការទាត់ដោយផ្នែកខាងលើបាល់អាចធ្វើឱ្យបាល់ធ្លាក់លឿននៅចម្ងាយប្រហែល ២០–២៥ ម៉ែត្រ។ ការទាត់ដោយផ្នែកខាងក្រៅផ្តល់គន្លងកោងខុសធម្មតា ហើយការទាត់បាល់មិនបង្វិលអាចបង្កើតចលនាមិនទៀងទាត់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកចាំទីពិបាកអាន។ វិធីសាស្ត្រទាំងនេះត្រូវការជំហានរត់ ៣–៥ ជំហាន មុំជើងទ្រប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ និងការរក្សាក្បាលឱ្យនៅពីលើបាល់នៅពេលប៉ះ។ សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៦–១៨ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកបង្កើនទៅ ២៥ ម៉ែត្រ និងវាស់ភាពត្រឹមត្រូវយ៉ាងហោចណាស់ ២០ ដង។ អនុវត្តតាមលំដាប់នេះ ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅរាល់សម័យ។

អ្នកលេងបាល់ទាត់កំពុងរៀបចំទាត់ហ្វ្រីឃីកនៅលើទីលានពេលល្ងាច បាល់និងជញ្ជាំងអ្នកការពារមើលឃើញច្បាស់

តើចង់ចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានដែលអាចយកទៅហ្វឹកហាត់បានភ្លាមៗទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ វិធីណាសមនឹងស្ថានភាពណា?

បច្ចេកទេស ចំណុចប៉ះបាល់ ចម្ងាយសមស្រប លទ្ធផលសំខាន់
បង្វិលខាងក្នុង ខាងក្នុងជើង ១៨–២៥ ម៉ែត្រ កោងឆ្លងជញ្ជាំង
បង្វិលខាងក្រៅ ខាងក្រៅជើង ២០–៣០ ម៉ែត្រ បាល់កោងចេញពីខ្សែធម្មតា
បាល់មិនបង្វិល កណ្តាលបាល់ ២០–៣៥ ម៉ែត្រ គន្លងរអិល និងប្តូរទិស
បាញ់ចុះពីលើ ផ្នែកខាងលើ ១៦–២២ ម៉ែត្រ បាល់ឡើងហើយធ្លាក់លឿន

ការប្រៀបធៀបនេះបង្ហាញចំណុចសំខាន់មួយ៖ មិនមានវិធីទាត់ហ្វ្រីឃីកតែមួយដែលល្អគ្រប់ស្ថានភាពទេ។ នៅពេលជញ្ជាំងអ្នកការពារមានកម្ពស់ ៥–៦ នាក់ ការបង្វិលខាងក្នុងជួយឱ្យបាល់ឆ្លងពីលើជញ្ជាំង ហើយធ្លាក់ទៅជ្រុងឆ្ងាយ។ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីឈរខិតទៅជ្រុងមួយ បាល់មិនបង្វិលអាចបង្កើតការស្ទាក់ស្ទើរនៅពេលចុងក្រោយ។ ទោះជាយ៉ាងណា លទ្ធផលមិនមែនអាស្រ័យលើការបង្វិលបាល់តែមួយទេ។ ល្បឿនបាល់ កម្ពស់ជញ្ជាំង ប្រភេទស្មៅ និងខ្យល់សុទ្ធតែមានឥទ្ធិពល។ សូម្បីតែបាល់ផ្លូវការ​របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ FIFA ក៏អាចមានអាកប្បកិរិយាខុសគ្នាតាមសម្ពាធខ្យល់ និងផ្ទៃបាល់។ យុទ្ធសាស្ត្ររបស់ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ គួរចាប់ផ្តើមពីការអានបរិបទមុនជ្រើសរើសកម្លាំង។

មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម

ជុំទីមួយ៖ តើត្រូវរៀបចំជំហរ និងជំហានរត់ដូចម្តេច?

ការរៀបចំជំហរត្រឹមត្រូវកំណត់ទិសដៅបាល់មុនពេលជើងប៉ះបាល់។ សម្រាប់ការបង្វិលខាងក្នុង អ្នកទាត់គួរឈរចំហៀងពីបាល់ប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ ហើយដាក់ជើងទ្រចម្ងាយ ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់។

កុំចាប់ផ្តើមដោយរត់លឿនពេក។ ការរត់ ៣–៥ ជំហានក្នុងល្បឿនស្មើជួយរក្សាតុល្យភាព និងអនុញ្ញាតឱ្យជើងទាត់ប៉ះចំណុចត្រឹមត្រូវ។ នៅពេលដាក់ជើងទ្រមុនបាល់ ត្រូវបង្វិលម្រាមជើងទៅកាន់គោលដៅ ហើយរក្សាជង្គង់បត់បន្តិច ដើម្បីកុំឱ្យរាងកាយថយក្រោយ។ ប្រសិនបើក្បាលងើបឡើងខ្លាំង បាល់នឹងហោះខ្ពស់ជាងការចង់បាន។ ប្រសិនបើរាងកាយផ្អៀងទៅមុខពេក បាល់នឹងមិនអាចឆ្លងជញ្ជាំងបាន។ ការវាស់វែងជាក់ស្តែងគួររួមមានចំនួនបាល់ដែលឆ្លងជញ្ជាំង ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ ១ ម៉ែត្រជុំវិញបង្គោល និងកម្ពស់គន្លងបាល់។ ហ្វឹកហាត់ ៥ សំណុំ សំណុំនីមួយៗ ៦ ដង ដោយសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី។ វិធីនេះល្អជាងការទាត់ ៣០ ដងជាប់គ្នាដោយមិនកត់ត្រាទិន្នន័យ។

លំដាប់ជំហានដែលគួរអនុវត្ត

  1. ដាក់បាល់ឱ្យសន្ទះខ្យល់ ឬសញ្ញាលើបាល់ស្ថិតនៅខាងលើ ដើម្បីងាយសង្កេតការបង្វិល។
  2. វាស់ចម្ងាយពីបាល់ទៅគោលដៅ ដោយកំណត់តំបន់ចូលទីជ្រុងជិត និងជ្រុងឆ្ងាយ។
  3. ដើរថយក្រោយ ៣–៥ ជំហាន និងបើកមុំខ្លួនប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ។
  4. ដាក់ជើងទ្រនៅក្បែរបាល់ រួចទាត់ដោយផ្នែកដែលបានកំណត់។
  5. បន្តចលនាជើងទៅកាន់គោលដៅ មិនមែនឈប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីប៉ះបាល់ទេ។

សម្រាប់ច្បាប់ផ្លូវការ សូមពិនិត្យ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ IFAB ព្រោះចម្ងាយជញ្ជាំង ៩.១៥ ម៉ែត្រ និងការរៀបចំការទាត់មានលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។ ឯកសារច្បាប់របស់ IFAB បញ្ជាក់ថា “បាល់ត្រូវស្ថិតនៅនឹងទីតាំង ហើយអ្នកទាត់មិនអាចប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរមុនពេលអ្នកលេងផ្សេងប៉ះឡើយ”។ ចំណុចនេះសំខាន់សម្រាប់ការយល់ដឹងអំពីការប្រកួត មិនមែនសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសតែប៉ុណ្ណោះទេ។

ជុំទីពីរ៖ តើត្រូវគ្រប់គ្រងកម្លាំង និងការបង្វិលបាល់យ៉ាងไร?

ការគ្រប់គ្រងកម្លាំង និងការបង្វិលបាល់គឺជាភាពខុសគ្នារវាងបាល់កោងដែលមានគោលដៅ និងបាល់ហោះចេញពីទីលាន។ សម្រាប់បាល់កោង អ្នកគួរប៉ះផ្នែកខាងក្រោមចំហៀងនៃបាល់ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ហើយបន្ថែមការបន្តចលនាទៅជ្រុងគោលដៅ។

កុំគិតថាការទាត់ខ្លាំងបំផុតមានន័យថាល្អបំផុត។ នៅចម្ងាយ ១៨–២២ ម៉ែត្រ បាល់ដែលមានល្បឿនមធ្យម ប៉ុន្តែមានមុំកោងត្រឹមត្រូវ អាចមានប្រសិទ្ធភាពជាងបាល់លឿនដែលហោះត្រង់ទៅអ្នកចាំទី។ សម្រាប់ការទាត់បាល់មិនបង្វិល ត្រូវប៉ះកណ្តាលបាល់ដោយផ្នែកខ្សែស្បែកជើង និងបន្ថយការបន្តចលនា ដើម្បីកាត់បន្ថយការបង្វិល។ តែបច្ចេកទេសនេះមានកំហុសខ្ពស់ជាង៖ ការប៉ះខុសត្រឹម ២–៣ សង់ទីម៉ែត្រអាចធ្វើឱ្យបាល់បង្វិល ឬហោះឆ្លងគោលដៅ។ កត្តាខ្យល់ក៏គួរកត់ត្រា។ ខ្យល់ឆ្លងពីចំហៀងអាចរុញបាល់កោងបន្ថែម ខណៈខ្យល់បក់ទល់មុខអាចធ្វើឱ្យបាល់ធ្លាក់លឿន។ តាមគោលការណ៍បច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អឺរ៉ុប UEFA ការប៉ះបាល់ និងការតាមដានគន្លងជាផ្នែកសំខាន់នៃការអភិវឌ្ឍជំនាញ។ ដូច្នេះ កត់ត្រាល្បឿនប្រហែល ចំនួនបាល់កោងចូលតំបន់គោលដៅ និងកំហុសខាងឆ្វេងឬស្តាំរាល់សំណុំ។

សូមមើលការណែនាំបន្ថែមអំពី បច្ចេកទេសបង្វិលបាល់ និងការគ្រប់គ្រងកម្លាំង មុនពេលបង្កើនចម្ងាយហ្វឹកហាត់។

តើចង់ប្រៀបធៀបបច្ចេកទេសបង្វិលបាល់ជាមួយការទាត់បាល់មិនបង្វិលឱ្យច្បាស់ទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជុំទីបី៖ តើយុទ្ធសាស្ត្រហ្វ្រីឃីកត្រូវអានជញ្ជាំង និងអ្នកចាំទីយ៉ាងដូចម្តេច?

យុទ្ធសាស្ត្រហ្វ្រីឃីកត្រូវសម្រេចពីចម្ងាយ គោលដៅ ជញ្ជាំង និងទីតាំងអ្នកចាំទី មិនមែនពីឈ្មោះបច្ចេកទេសតែប៉ុណ្ណោះទេ។ នៅចម្ងាយ ១៦–២០ ម៉ែត្រ ការបាញ់ឆ្លងជញ្ជាំងទៅជ្រុងជិតមានហានិភ័យតិចជាងការបាញ់ទៅជ្រុងឆ្ងាយ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីឈរខាងកណ្តាល។

មុនទាត់ ត្រូវរាប់ចំនួនអ្នកលេងក្នុងជញ្ជាំង និងសង្កេតថាអ្នកចាំទីដាក់ជើងណាទៅមុខ។ ប្រសិនបើជញ្ជាំងមាន ៤ នាក់ បាល់កោងអាចឆ្លងពីលើចំហៀងបាន ប៉ុន្តែបើមាន ៦ នាក់ ការទាត់បាល់រាបតាមដី ឬបញ្ជូនឱ្យមិត្តរួមក្រុមអាចមានតម្លៃជាងការបាញ់ដោយផ្ទាល់។ ចំណុចពិសេសដែលអ្នកអានជាច្រើនមើលរំលងគឺច្បាប់អំពីចម្ងាយ៖ អ្នកការពារត្រូវនៅយ៉ាងហោចណាស់ ៩.១៥ ម៉ែត្រពីបាល់ ប៉ុន្តែបើក្រុមការពារមានអ្នកលេង ៣ នាក់ឡើងទៅក្នុងជញ្ជាំង អ្នកវាយប្រហារត្រូវរក្សាចម្ងាយយ៉ាងហោចណាស់ ១ ម៉ែត្រពីជញ្ជាំង។ នេះអាចបង្កើតចន្លោះសម្រាប់ការរត់បំបែក ឬបាំងទស្សនៈអ្នកចាំទី។ ក្នុងការប្រកួតពិត ចលនាបោកបញ្ឆោត ២ ប្រភេទគ្រប់គ្រាន់ហើយ៖ ម្នាក់ធ្វើដូចជាបាញ់ផ្ទាល់ ហើយម្នាក់ទៀតបញ្ជូនបាល់រាបទៅខាងស្តាំ។ ការដាក់ផែនការច្រើនពេកធ្វើឱ្យពេលវេលាខូច។

តារាងសម្រេចចិត្តរហ័ស

  • ចម្ងាយក្រោម ១៨ ម៉ែត្រ៖ ជ្រើសរើសការបង្វិល និងគោលដៅជ្រុងជិត។
  • ចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ៖ ប្រើបាល់កោង ឬបាល់ធ្លាក់ពីលើតាមកម្ពស់ជញ្ជាំង។
  • ចម្ងាយលើស ២៥ ម៉ែត្រ៖ គិតពីបាល់មិនបង្វិល ឬការបញ្ជូនឆ្លងជំនួសការបាញ់ផ្ទាល់។
  • អ្នកចាំទីឈរខិតជ្រុងមួយ៖ បាញ់ទៅជ្រុងផ្ទុយ ប៉ុន្តែរក្សាបាល់ក្នុងតំបន់គោលដៅ។
  • ខ្យល់ខ្លាំង៖ បន្ថយកម្ពស់ និងបន្ថែមការប៉ះបាល់តាមទិសខ្យល់។

គ្រូបង្វឹកកំពុងបង្ហាញមុំទាត់ហ្វ្រីឃីកនៅលើក្តារយុទ្ធសាស្ត្រក្បែរទីលាន

ចំណុចផ្ទុយពីការណែនាំទូទៅគឺថា ការទាត់ឆ្លងជញ្ជាំងមិនតែងតែជាជម្រើសល្អបំផុតទេ។ ប្រសិនបើគោលដៅត្រូវការភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់ជាងល្បឿន ការបញ្ជូនបាល់ខ្លីទៅមិត្តរួមក្រុមអាចបង្កើតមុំបាញ់ថ្មី។ សម្រាប់អ្នកតាមដានការប្រកួត FIFA World Cup 2026 នៅទីក្រុង ម៉ិកស៊ិកូ ទីក្រុង ឡូសអាន់ជឺឡេស និងទីក្រុងផ្សេងៗក្នុងអាមេរិកខាងជើង ការសង្កេតលំនាំជញ្ជាំង និងការចាប់ផ្តើមលេងឡើងវិញអាចផ្តល់ទិន្នន័យល្អជាងការមើលតែអ្នកទាត់។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ អាចប្រើស្ថិតិដូចជា ចម្ងាយហ្វ្រីឃីក ចំនួនអ្នកលេងក្នុងជញ្ជាំង និងជ្រុងដែលអ្នកចាំទីគ្រប់គ្រង ដើម្បីវាយតម្លៃឱកាសបានត្រជាក់ជាងការទាយតាមអារម្មណ៍។ កុំច្រឡំការស៊ុតល្បីមួយជាមួយបច្ចេកទេសដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាប់លាប់។ តួលេខ ២០ ដងនៃការហ្វឹកហាត់មានន័យជាងឃ្លីបមួយដែលមើលទៅអស្ចារ្យ។

តើចង់អានការវិភាគស្ថិតិការប្រកួត និងជម្រើសយុទ្ធសាស្ត្របន្ថែមទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកណាគួរជ្រើសរើសវិធីណា?

អ្នកចាប់ផ្តើមគួរជ្រើសរើសការបង្វិលខាងក្នុង ព្រោះវាគ្រប់គ្រងបានងាយ និងអាចវាស់លទ្ធផលតាមចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ។ អ្នកលេងកម្រិតមធ្យមអាចបន្ថែមការបាញ់បាល់ធ្លាក់ពីលើ ដោយផ្តោតលើចម្ងាយ ១៦–២២ ម៉ែត្រ និងការរក្សាកម្ពស់បាល់ឱ្យទាបជាងការទាត់បែបលើកខ្ពស់។

សម្រាប់អ្នកលេងកម្រិតខ្ពស់ ការទាត់បាល់មិនបង្វិល និងការបញ្ជូនបាល់ខ្លីគួរត្រូវប្រើជាជម្រើសប្តូរយុទ្ធសាស្ត្រ មិនមែនជាវិធីតែមួយ។ ផែនការហ្វឹកហាត់ល្អអាចចែកជា ៤ ដំណាក់កាល៖ ១០ ដងសម្រាប់ចំណុចប៉ះ ១០ ដងសម្រាប់ទិសដៅ ១០ ដងសម្រាប់ជញ្ជាំង និង ១០ ដងសម្រាប់ស្ថានភាពពិត។ បន្ទាប់មកកត់ត្រាភាគរយបាល់ចូលគោលដៅ និងចំនួនកំហុសដែលបាល់ហោះលើឬទាបពេក។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវក្រោម ៣០ ភាគរយ សូមកុំបន្ថែមកម្លាំង។ កែជំហរ និងចំណុចប៉ះសិន។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវលើស ៥០ ភាគរយក្នុងចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ ទើបបង្កើនចម្ងាយ ឬបន្ថែមជញ្ជាំង។ នេះជាវិធីដែលមានហេតុផលជាងការប្តូរស្បែកជើង ឬស្តីបន្ទោសបាល់រាល់ពេលបរាជ័យ។

សរុបជាក់ស្តែង៖ ការបង្វិលខាងក្នុងជាជម្រើសសុវត្ថិភាព ការបាញ់បាល់មិនបង្វិលជាជម្រើសមានហានិភ័យ ការបាញ់ធ្លាក់ពីលើសមស្របសម្រាប់ចម្ងាយខ្លី និងការបញ្ជូនបាល់ខ្លីល្អនៅពេលជញ្ជាំងបិទគ្រប់មុំ។ អនុវត្តមួយបច្ចេកទេសក្នុងមួយសម័យ កត់ត្រាយ៉ាងហោចណាស់ ២០ ដង និងកុំវាយតម្លៃខ្លួនឯងពីស៊ុតមួយគ្រាប់។

សម្រាប់ការរៀនបន្ថែមអំពីបាល់ទាត់ និង FIFA World Cup 2026 សូមពិនិត្យ ការវិភាគក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ។

បាល់ហ្វ្រីឃីកកំពុងកោងឆ្លងជញ្ជាំងអ្នកការពារទៅជ្រុងខាងលើនៃគោលដៅ

ដើម្បីរៀបចំការហ្វឹកហាត់បន្ទាប់ សូមរក្សាទុកតារាងចម្ងាយ និងភាគរយបាល់ចូលគោលដៅរបស់អ្នក។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើបាល់ហ្វ្រីឃីកមានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ បាល់ហ្វ្រីឃីកគឺជាការចាប់ផ្តើមលេងឡើងវិញ បន្ទាប់ពីក្រុមប្រឆាំងធ្វើកំហុសតាមច្បាប់។ ការទាត់អាចជាបាល់ហ្វ្រីឃីកដោយផ្ទាល់ ដែលអាចស៊ុតចូលទីភ្លាមៗ ឬដោយប្រយោល ដែលត្រូវឱ្យអ្នកលេងផ្សេងប៉ះមុនពេលចូលទី។ ច្បាប់របស់ IFAB កំណត់ចម្ងាយជញ្ជាំង ៩.១៥ ម៉ែត្រ ហើយបាល់ត្រូវស្ថិតនៅនឹងទីតាំង។ អ្នកទាត់ក៏មិនអាចប៉ះបាល់ជាលើកទីពីរមុនពេលមានអ្នកលេងផ្សេងប៉ះបានឡើយ។

សំណួរ៖ តើត្រូវទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកជាជំហានអ្វីខ្លះ?

ចម្លើយ៖ ត្រូវកំណត់គោលដៅ វាស់ចម្ងាយ ដើរថយក្រោយ ៣–៥ ជំហាន ដាក់ជើងទ្រនៅក្បែរបាល់ និងប៉ះបាល់តាមបច្ចេកទេសដែលបានជ្រើសរើស។ រក្សាមុំរត់ប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ និងក្បាលឱ្យនៅពីលើបាល់ ដើម្បីកុំឱ្យបាល់ហោះខ្ពស់ពេក។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៦–១៨ ម៉ែត្រ ហើយហ្វឹកហាត់ ២០ ដងមុនបង្កើនចម្ងាយ។ កត់ចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ ដើម្បីដឹងថាកំហុសកើតពីកម្លាំង ឬទិសដៅ។

សំណួរ៖ តើការទាត់បាល់កោងខុសពីបាល់មិនបង្វិលយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ បាល់កោងប្រើការប៉ះចំហៀង ដើម្បីបង្កើតការបង្វិល និងគន្លងកោង ខណៈបាល់មិនបង្វិលប៉ះកណ្តាលបាល់ ដើម្បីបន្ថយការបង្វិល។ បាល់កោងងាយគ្រប់គ្រងជាងនៅចម្ងាយ ១៨–២៥ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែបាល់មិនបង្វិលអាចធ្វើឱ្យអ្នកចាំទីអានគន្លងពិបាក។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គួររៀនបាល់កោងមុន ព្រោះភាពត្រឹមត្រូវសំខាន់ជាងល្បឿន។ ប្រើបាល់មិនបង្វិលនៅពេលមានចម្ងាយលើស ២៥ ម៉ែត្រ និងមានកន្លែងសម្រាប់កំហុស។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់ហ្វ្រីឃីកតែងតែហោះលើគោលដៅ?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុទូទៅគឺរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ ជើងទ្រដាក់ឆ្ងាយពេក ឬចំណុចប៉ះស្ថិតនៅក្រោមបាល់ខ្លាំងពេក។ កែដោយដាក់ជើងទ្រចម្ងាយ ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ រក្សាក្បាលនៅពីលើបាល់ និងបន្ថយកម្លាំងប្រហែល ១០–២០ ភាគរយ។ ហ្វឹកហាត់ដោយដាក់ខ្សែសម្គាល់តំបន់គោលដៅនៅកម្ពស់ ១.៥–២ ម៉ែត្រ ហើយវាស់ថាបាល់ហោះខ្ពស់ប៉ុន្មានដងក្នុង ២០ សាកល្បង។ ប្រសិនបើបាល់នៅតែហោះខ្ពស់ សូមពិនិត្យមុំជើងទាត់ មិនមែនប្តូរបាល់ភ្លាមៗទេ។

សំណួរ៖ តើត្រូវហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ ការហ្វឹកហាត់ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការកែលម្អ ប្រសិនបើមួយសម័យមាន ៣០–៤០ ដងដោយមានគោលដៅច្បាស់។ ចែកជាសំណុំ ៦ ដង និងសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី ដើម្បីរក្សាគុណភាពចលនា។ មួយសម័យផ្តោតលើបាល់កោង មួយសម័យផ្តោតលើបាល់មិនបង្វិល និងមួយសម័យផ្តោតលើជញ្ជាំងនិងអ្នកចាំទី។ ទុកចន្លោះយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងសម័យខ្លាំង ដើម្បីកាត់បន្ថយភាពនឿយហត់ និងកំហុសបច្ចេកទេស។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ខ្លីល្អជាងការស៊ុតផ្ទាល់ឬទេ?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ខ្លីល្អជាងនៅពេលជញ្ជាំងមាន ៥–៦ នាក់ អ្នកចាំទីគ្រប់គ្រងជ្រុងទាំងពីរ ឬមុំស៊ុតត្រូវបានបិទ។ វាអាចបង្កើតមុំថ្មី និងបង្ខំឱ្យក្រុមការពារផ្លាស់ទី ប៉ុន្តែត្រូវការការសម្របសម្រួលច្បាស់រវាងអ្នកលេងយ៉ាងហោចណាស់ ២ នាក់។ ប្រសិនបើចម្ងាយក្រោម ២០ ម៉ែត្រ និងមានចន្លោះលើសជញ្ជាំង ការស៊ុតផ្ទាល់អាចមានឱកាសជាង។ សម្រេចតាមទីតាំងអ្នកចាំទី ជញ្ជាំង និងចំនួនអ្នកប្រយុទ្ធ មិនមែនតាមទម្លាប់របស់អ្នកទាត់តែម្នាក់ទេ។

តើចង់បន្តសិក្សាវិធីអានស្ថិតិការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រហ្វ្រីឃីកនៅឆ្នាំ ២០២៦ ឬទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

// End Of Briefing

Ready for the Next Mission?

យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ · Intel Archive · No. 01

Related Articles