រំលងទៅមាតិកា Skip to content
យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់
Back to Archive
Briefing

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការហាត់ការពារបាល់

ការការពារបាល់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំឈរ និងពេលវេលាចូលប្រជែង មិនមែនពីការរត់បុកគូប្រកួតភ្លាមៗទេ។ អ្នកលេងបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត ចាប់ពីក្រុមយុវជនរហូតដល់ក្រុមដែលតាមដានការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភ...

November 7, 2026 5 min read
អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការហាត់ការពារបាល់

អ្វីដែលគេមិនប្រាប់អំពីការហាត់ការពារបាល់

ការការពារបាល់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ មុំឈរ និងពេលវេលាចូលប្រជែង មិនមែនពីការរត់បុកគូប្រកួតភ្លាមៗទេ។ អ្នកលេងបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត ចាប់ពីក្រុមយុវជនរហូតដល់ក្រុមដែលតាមដានការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ អាចប្រើវិធីសាស្ត្ររបស់ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ ដើម្បីកែលម្អការឈរទប់ ការបិទខ្សែបញ្ជូន និងការបង្ខំគូប្រកួតឱ្យបញ្ជូនបាល់ត្រឡប់ក្រោយ។ ចំណុចសំខាន់មាន ៤ យ៉ាង៖ រក្សាចម្ងាយប្រហែល ១ ទៅ ១.៥ ម៉ែត្រ បង្វែរខ្លួនទៅរកជ្រុងដែលមានគ្រោះថ្នាក់តិច បន្ថយល្បឿននៅចម្ងាយ ៣ ម៉ែត្រ និងចូលប្រជែងតែពេលបាល់រត់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួត។ អនុវត្ត ២០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ យ៉ាងហោចណាស់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយថតវីដេអូពិនិត្យកំហុសបន្ទាប់ពីហាត់រាល់លើក។

[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់កំពុងហាត់ជំហរការពារនៅលើទីលានពេលល្ងាច ដោយមានគ្រូបង្វឹកកាន់ក្តារយុទ្ធសាស្ត្រ]

ការការពារល្អមិនមែនជាការប្រជែងគ្រប់បាល់ឡើយ។ វាជាការធ្វើឱ្យគូប្រកួតមានជម្រើសតិចជាងមុន ហើយបង្ខំឱ្យគេធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធ។ គោលការណ៍នេះស្របនឹងច្បាប់បាល់ទាត់របស់សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដែលផ្តោតលើការប្រជែងដោយមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ និងការគោរពចម្ងាយសុវត្ថិភាព។ មុនចាប់ផ្តើម សូមសម្គាល់ចំណុចបី៖ តើអ្នកការពារតំបន់ ឬការពារមនុស្ស តើខ្សែការពាររបស់អ្នកនៅចម្ងាយប៉ុន្មានម៉ែត្រ និងតើអ្នកណាជាអ្នកបិទបាល់ទីមួយ។ ច្បាប់តូចៗទាំងនេះមានប្រសិទ្ធភាពជាងការចាំតែស្ទាក់បាល់នៅវិនាទីចុងក្រោយ (នេះជាចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមិនចង់ស្តាប់)។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី១៖ តើត្រូវរៀបចំជំហរការពារយ៉ាងដូចម្តេច?

ជំហរការពារដែលត្រឹមត្រូវគឺឈរបត់ជង្គង់បន្តិច បែងចែកទម្ងន់លើជើងទាំងពីរ និងបង្វែរខ្លួនឱ្យអាចរត់ទៅឆ្វេង ឬស្តាំបានភ្លាមៗ។ រក្សាចម្ងាយប្រហែល ១ ទៅ ១.៥ ម៉ែត្រពីអ្នកកាន់បាល់ ហើយកុំឈរត្រង់មុខពេក ព្រោះវាធ្វើឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិសបានងាយ។

ចាប់ផ្តើមដោយកំណត់តំបន់ទំហំ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ។ អ្នកការពារម្នាក់ឈរទល់មុខអ្នកវាយប្រហារ ដែលមានបាល់នៅជើង ហើយត្រូវរក្សាចម្ងាយដោយមិនចូលប្រជែងរយៈពេល ២០ វិនាទី។ អ្នកវាយប្រហារអាចប្តូរទិសបានតែឆ្វេង ឬស្តាំ ដើម្បីឱ្យអ្នកការពារហាត់ការរក្សាមុំ។ ធ្វើ ៤ ជុំ សម្រាក ៤៥ វិនាទីរវាងជុំ ហើយកត់ត្រាចំនួនដងដែលអ្នកការពារត្រូវបានបំបែក។ ប្រសិនបើត្រូវបំបែកលើស ៣ ដងក្នុងមួយជុំ សូមកាត់បន្ថយល្បឿនជំហាន និងកុំលោតចូលប្រជែង។ សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម អាចអាន [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានការគ្រប់គ្រងបាល់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]។

ច្បាប់អនុវត្តមានបីចំណុច៖

  1. រក្សាក្បាលឱ្យងើប ដើម្បីមើលទាំងបាល់ និងចលនារបស់គូប្រកួត។
  2. ដាក់ជើងខាងជិតបាល់ទៅមុខបន្តិច ដើម្បីរារាំងទិសបញ្ជូនដែលមានគ្រោះថ្នាក់។
  3. កុំដាក់ជើងទាំងពីរជាប់គ្នា ព្រោះការប្តូរទិសនឹងយឺត ហើយងាយដួល។

អ្វីដែលគេមើលរំលងគឺការត្រួតពិនិត្យចម្ងាយដោយជំហាន មិនមែនដោយអារម្មណ៍។ នៅពេលគូប្រកួតនៅចម្ងាយ ៤ ម៉ែត្រ អ្នកអាចរត់ចូលបិទលឿនបាន ប៉ុន្តែពេលនៅចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ ត្រូវបន្ថយជំហានទៅប្រហែល ៥០ ភាគរយ ដើម្បីកុំឱ្យគេប្តូរទិសឆ្លងកាត់ខ្លួន។ នេះជាចំណុចខុសគ្នារវាងការបិទចន្លោះ និងការរត់តាមបាល់។

ជំហានទី២៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីបិទមុំ និងខ្សែបញ្ជូន?

ការបិទមុំមានន័យថា អ្នកការពារបង្ខំអ្នកកាន់បាល់ឱ្យទៅកាន់តំបន់ដែលគ្រោះថ្នាក់តិច ដោយប្រើទិសរាងកាយ មិនមែនត្រឹមតែប្រើជើងទេ។ សម្រាប់ស្ថានភាពមួយទល់មួយ អ្នកគួរបិទផ្លូវទៅកាន់កណ្តាលទីលានជាមុន ហើយទុកផ្លូវទៅខ្សែចំហៀងជាជម្រើសបន្ទាប់។ វិធីនេះកាត់បន្ថយជម្រើសបញ្ជូនទៅខ្សែប្រយុទ្ធកណ្តាលបានយ៉ាងច្បាស់។

ហាត់ជាមួយអ្នកវាយប្រហារ ២ នាក់ និងអ្នកការពារ ២ នាក់ ក្នុងតំបន់ទទឹង ១២ ម៉ែត្រ បណ្តោយ ២០ ម៉ែត្រ។ អ្នកការពារទីមួយចូលបិទបាល់ ខណៈអ្នកការពារទីពីរគ្របដណ្តប់ជ្រុងខាងក្រោយនៅចម្ងាយ ៣ ទៅ ៥ ម៉ែត្រ។ អ្នកវាយប្រហារត្រូវបញ្ជូនបាល់យ៉ាងហោចណាស់ ៣ ដង មុនព្យាយាមរត់កាត់។ គោលដៅគឺបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនទៅខាងក្រៅ និងរក្សាខ្សែការពារមិនឱ្យបែកជាចន្លោះលើស ៤ ម៉ែត្រ។ ធ្វើ ៦ សកម្មភាព សម្រាក ៦០ វិនាទី បន្ទាប់ពី ៣ សកម្មភាព។

[រូបភាព៖ ក្រុមកីឡាករយុវជនហាត់បិទខ្សែបញ្ជូនក្នុងតំបន់តូច ដោយមានកោណពណ៌ក្រហមសម្គាល់ចម្ងាយ]

ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគឺជាផ្នែកដែលមិនអាចកាត់ចេញបាន។ អ្នកការពារទីមួយគួរប្រាប់ថា “បិទ” នៅពេលចូលសម្ពាធ ហើយអ្នកទីពីរគួរប្រាប់ថា “គ្រប” នៅពេលត្រៀមទប់ការរត់នៅខាងក្រោយ។ ក្រុមដូចជា បាសេឡូណា ម៉ាន់ឆេស្ទ័រស៊ីធី និងក្រុមជម្រើសជាតិអាល្លឺម៉ង់ តែងប្រើពាក្យខ្លីៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយពេលឆ្លើយតប ប៉ុន្តែពាក្យទាំងនេះត្រូវកំណត់ជាមុនដោយក្រុមរបស់អ្នក។ យោងតាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រជែងត្រូវគោរពសុវត្ថិភាព និងមិនប្រើកម្លាំងលើសកម្រិត។ ដូច្នេះ កុំយកការបិទមុំទៅច្រឡំជាមួយការបុកគូប្រកួត។

សម្រាប់អ្នកចង់ពិនិត្យយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម អាចមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីអានទម្រង់ការពាររបស់ក្រុមក្នុងការប្រកួត]។ បន្ទាប់មក សាកគូសផែនទីចលនាដោយដៃលើទីលាន។ វិធីធ្វើដោយភ្នែកនេះអាចបង្ហាញថា អ្នកណាចូលសម្ពាធយឺត និងតើចន្លោះរវាងខ្សែការពាររីកធំប៉ុណ្ណា។

ចង់មើលចំណុចសំខាន់ៗអំពីយុទ្ធសាស្ត្រការពារឱ្យកាន់តែច្បាស់? សូមចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋាននេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជំហានទី៣៖ តើគួរចូលប្រជែងបាល់នៅពេលណា?

គួរចូលប្រជែងនៅពេលបាល់រត់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួតប្រហែល ០.៥ ទៅ ១ ម៉ែត្រ ឬនៅពេលគូប្រកួតបាត់លំនឹងពេលប្តូរទិស។ ចំណុចសំខាន់មិនមែនជាល្បឿនជើងទេ ប៉ុន្តែជាការមើលពេលប៉ះបាល់ និងទិសដៅប៉ះបន្ទាប់។ ការចូលប្រជែងមុនពេលត្រឹមត្រូវអាចធ្វើឱ្យអ្នកត្រូវបានឆ្លងកាត់ក្នុង ១ ចលនា។

អនុវត្តលំហាត់ “ប៉ះហើយចូល” ជាមួយគូហាត់។ អ្នកវាយប្រហាររុញបាល់ទៅមុខ ៥ ដងក្នុងល្បឿនមធ្យម ហើយអ្នកការពារត្រូវរង់ចាំសញ្ញាដែលបាល់រត់ឆ្ងាយពីជើង មុនចូលប្រជែងដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង។ បន្ទាប់មកបន្ថែមល្បឿនទៅ ៧០ ភាគរយ និងប្រើតំបន់ទំហំ ៨ គុណ ១២ ម៉ែត្រ។ កំណត់ពិន្ទុ ១ សម្រាប់ការប៉ះបាល់បានស្អាត និងដក ១ ពិន្ទុសម្រាប់ការប្រជែងខុសពេល ឬប៉ះជើងគូប្រកួត។ ក្នុងមួយវគ្គធ្វើ ១០ ដង ហើយរក្សាសកម្មភាពដែលមានកំហុសក្រោម ២០ ភាគរយ។

កុំប្រើស្លាយទប់បាល់ជាលំហាត់ដំបូង។ ស្លាយអាចមានប្រយោជន៍នៅពេលអ្នកការពារត្រូវរារាំងបាល់ចុងក្រោយ ប៉ុន្តែវាមានហានិភ័យខ្ពស់ជាងការឈរទប់ ដោយសារតែការគ្រប់គ្រងរាងកាយ និងទិសជើងពិបាកជាង។ ប្រសិនបើការប្រកួតស្ថិតក្រោមច្បាប់របស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ឬការប្រកួតក្នុងប្រព័ន្ធពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការប្រជែងដែលមានគ្រោះថ្នាក់អាចនាំទៅកាន់កាតលឿង ឬកាតក្រហម។ ឯកសារផ្លូវការរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិបញ្ជាក់ថា “ការប្រជែងដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នអាចត្រូវផ្តល់ជាកំហុស” ដូច្នេះ សុវត្ថិភាពត្រូវមកមុនការបង្ហាញភាពក្លាហាន។

[រូបភាព៖ អ្នកការពារកំពុងចូលប៉ះបាល់ដោយជើងខាងក្នុង ខណៈអ្នកវាយប្រហារប្តូរទិសនៅទីលានស្មៅ]

ចំណុចបច្ចេកទេសដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានដឹងគឺការប្រើជើងខាងឆ្ងាយពីរាងកាយអ្នកកាន់បាល់។ ប្រសិនបើបាល់នៅខាងស្តាំរបស់អ្នកវាយប្រហារ អ្នកការពារគួរប្រើជើងខាងឆ្វេងដើម្បីបិទផ្លូវ និងរក្សារាងកាយនៅចន្លោះបាល់និងគោលដៅ។ វាធ្វើឱ្យមានពេលបន្ថែមប្រហែលមួយជំហានសម្រាប់ការសង្គ្រោះ ប្រសិនបើការប៉ះបាល់មិនពេញលេញ។ អ្នកលេងដែលចង់ពង្រឹងសកម្មភាពនេះអាចអាន [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ លំហាត់ល្បឿនជើង និងការប្តូរទិស]។

ជំហានទី៤៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីការពារជាក្រុម?

ការការពារជាក្រុមត្រូវមានចម្ងាយរវាងខ្សែដែលសមស្រប មិនមែនឱ្យអ្នកលេងម្នាក់ៗរត់តាមបាល់ដោយឡែកទេ។ ជាទូទៅ ខ្សែការពារនិងខ្សែបម្រើគួររក្សាចន្លោះប្រហែល ៨ ទៅ ១២ ម៉ែត្រ ខណៈចម្ងាយរវាងអ្នកលេងនៅខ្សែដូចគ្នាគួរតែស្ថិតប្រហែល ៥ ទៅ ៨ ម៉ែត្រ។ ចំនួនពិតប្រាកដអាស្រ័យលើទីតាំងបាល់ ល្បឿនគូប្រកួត និងតំបន់ទីលាន។

បែងចែកក្រុម ៦ នាក់ជាខ្សែការពារ ៣ នាក់ ខ្សែបម្រើ ២ នាក់ និងអ្នកវាយប្រហារ ១ នាក់ ក្នុងតំបន់ ២៥ គុណ ៣០ ម៉ែត្រ។ ក្រុមវាយប្រហារត្រូវរកវិធីបញ្ជូនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅក្នុងរយៈពេល ៦០ វិនាទី។ ក្រុមការពារទទួលបាន ១ ពិន្ទុ ប្រសិនបើបង្ខំឱ្យបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយ និង ២ ពិន្ទុប្រសិនបើកាត់បាល់បាន។ ប្តូរតួនាទីរៀងរាល់ ៤ នាទី ដើម្បីឱ្យអ្នកលេងយល់ពីទំនួលខុសត្រូវគ្រប់ទីតាំង។ កត់ត្រាចំនួនដងដែលខ្សែការពារបែកលើស ១០ ម៉ែត្រ ព្រោះវាជាសញ្ញាថាការប្រាស្រ័យទាក់ទងមិនទាន់ល្អ។

ក្រុមការពារត្រូវស្គាល់ពាក្យបញ្ជា ៤ ប្រភេទ៖

  • “សម្ពាធ” មានន័យថា អ្នកនៅជិតបាល់ចូលបិទភ្លាម។
  • “គ្រប” មានន័យថា អ្នកទីពីរទប់ចន្លោះនៅខាងក្រោយ។
  • “ប្តូរ” មានន័យថា អ្នកលេងពីរនាក់ប្តូរអ្នកដែលត្រូវការពារ។
  • “ថយ” មានន័យថា ខ្សែទាំងមូលបន្ថយជំហរដើម្បីទប់បាល់វែង។

កុំមើលតែស្ថិតិការកាត់បាល់។ ក្នុងការវិភាគរបស់ក្រុមក្នុង លីគកំពូលអង់គ្លេស ឬការប្រកួតរបស់ បារាំង និង អេស្ប៉ាញ ស្ថិតិដែលមានប្រយោជន៍ជាងគេអាចជា ចំនួនបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយ ចំនួនការបង្ខំឱ្យបញ្ជូនចេញខ្សែ និងចំនួនដងដែលក្រុមរក្សាចន្លោះក្រោម ១២ ម៉ែត្រ។ នេះជាការយល់ឃើញផ្ទុយពីការផ្តោតតែលើស្លាយ ឬការប៉ះបាល់ចុងក្រោយ ព្រោះការការពារដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាច្រើនកើតឡើងមុនពេលគូប្រកួតមានឱកាសស៊ុត។

ជំហានទី៥៖ តើត្រូវផ្ទៀងផ្ទាត់ការរីកចម្រើនដោយរបៀបណា?

ការផ្ទៀងផ្ទាត់ល្អត្រូវប្រើទិន្នន័យពីវីដេអូ និងសន្លឹកកត់ត្រា មិនគួរពឹងផ្អែកលើអារម្មណ៍ថា “ហាត់បានល្អ” ទេ។ វាស់យ៉ាងហោចណាស់ ៥ ចំណុច៖ ភាគរយការប្រជែងបានស្អាត ចំនួនដងដែលត្រូវបានបំបែក ចំនួនបញ្ជូនរបស់គូប្រកួតដែលត្រូវបង្ខំឱ្យត្រឡប់ក្រោយ ពេលវេលាដែលត្រូវការដើម្បីបិទចម្ងាយ និងចំនួនកំហុសបង្កើតកាត។ គោលដៅដំបូងអាចកំណត់ឱ្យការប្រជែងបានស្អាតលើស ៦០ ភាគរយ និងការបែកខ្សែក្រោម ៣ ដងក្នុងមួយវគ្គ។

ថតវីដេអូពីជ្រុងខាងលើ ដើម្បីឃើញចម្ងាយរវាងអ្នកលេងបានច្បាស់។ ប្រសិនបើថតពីជិតពេក អ្នកនឹងឃើញតែការប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែមិនឃើញការបិទជ្រុង និងចន្លោះខាងក្រោយឡើយ។ សូមពិនិត្យវីដេអូជាបីវគ្គ៖ មុនគូប្រកួតទទួលបាល់ ខណៈគូប្រកួតបង្វិលខ្លួន និងបន្ទាប់ពីការបញ្ជូនបាល់។ វិធីនេះបង្ហាញថា កំហុសកើតពីការឈរខុសទីតាំង ឬពីការចូលប្រជែងខុសពេល។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ប្រៀបធៀបជាមួយគោលការណ៍ផ្លូវការ អាចយោងទៅ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងឯកសារបច្ចេកទេសរបស់ការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦។

សន្លឹកវាស់វែងប្រចាំសប្តាហ៍អាចមានទម្រង់ដូចនេះ៖

  1. ថ្ងៃទីមួយ៖ វាស់ជំហរ និងការរក្សាចម្ងាយ។
  2. ថ្ងៃទីបី៖ វាស់ការបិទមុំ និងការបង្ខំឱ្យបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយ។
  3. ថ្ងៃទីប្រាំ៖ វាស់ការប្រជែង និងការការពារជាក្រុម។
  4. ចុងសប្តាហ៍៖ មើលវីដេអូ ១០ នាទី និងកំណត់កំហុសធំបំផុត ២ ចំណុច។

កុំបន្ថែមលំហាត់ថ្មី ប្រសិនបើទិន្នន័យចាស់មិនទាន់ប្រសើរឡើង។ គោលការណ៍រឹងមាំគឺកែលម្អចំណុចមួយឱ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ១០ ភាគរយក្នុងរយៈពេល ២ សប្តាហ៍ មុនពេលបន្ថែមភាពស្មុគស្មាញ។ វាអាចមើលទៅយឺត ប៉ុន្តែសម្រាប់ការការពារបាល់ ការរក្សាគុណភាពស្ទើរតែងឈ្នះការបន្ថែមល្បឿនដោយគ្មានការគ្រប់គ្រង។

ចង់រៀបចំការតាមដានលទ្ធផលឱ្យមានប្រព័ន្ធជាងនេះទេ? ចាប់ផ្តើមកត់ត្រាតួលេខទាំង ៥ ចំណុចក្នុងវគ្គបន្ទាប់។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ដោះស្រាយបញ្ហាដែលកើតឡើងជាញឹកញាប់

បញ្ហាដែលជួបញឹកញាប់បំផុតគឺអ្នកការពាររត់តាមបាល់ ហើយបាត់បង់ទីតាំងរបស់ខ្លួន។ ដំណោះស្រាយគឺបញ្ឈប់ការហាត់ ១០ វិនាទី បញ្ជាក់ថាអ្នកណាចូលសម្ពាធ និងអ្នកណាគ្របខាងក្រោយ រួចចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ បញ្ហាទីពីរគឺចូលប្រជែងលឿនពេក ដែលអាចកែដោយកំណត់តំបន់ហាមចូលប្រជែងក្នុងចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រដំបូង។ បញ្ហាទីបីគឺខ្សែការពាររត់ថយមិនស្មើគ្នា ដូច្នេះគួរប្រើខ្សែពណ៌ ឬកោណដើម្បីបង្ហាញថាចន្លោះអតិបរមាគឺ ១២ ម៉ែត្រ។

ប្រសិនបើអ្នកតែងតែត្រូវគូប្រកួតប្តូរទិស អ្នកប្រហែលជាឈរជើងខ្ពស់ពេក ឬដាក់ទម្ងន់លើជើងតែមួយ។ ហាត់ជំហរទាបរយៈពេល ៣០ វិនាទី ចំនួន ៦ ជុំ ហើយផ្តោតលើការរក្សាក្បាលឱ្យមើលទ្រូងរបស់គូប្រកួត មិនមែនមើលតែបាល់។ ប្រសិនបើអ្នកតែងតែបាត់អ្នកលេងនៅខាងក្រោយ សូមប្រើការមើលស្មាខាងក្រោយរៀងរាល់ ២ ទៅ ៣ វិនាទី ដោយមិនបង្វិលរាងកាយទាំងមូល។ ក្រុមដែលហាត់ដោយគ្មានការកំណត់ពិន្ទុ ក៏ជួបបញ្ហាថាអ្នកលេងមិនដឹងថាអ្វីជាជោគជ័យ ដូច្នេះកំណត់ពិន្ទុសម្រាប់ការបិទមុំ ការបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយ និងការកាត់បាល់ឱ្យច្បាស់។

[រូបភាព៖ គ្រូបង្វឹកកំពុងពិនិត្យវីដេអូការពារបាល់ជាមួយកីឡាករនៅក្នុងបន្ទប់វិភាគទំនើប]

បញ្ហារបួសក៏មិនគួរមើលរំលង។ ការហាត់ប្រជែងគួរចាប់ផ្តើមពី ៥០ ភាគរយនៃល្បឿន មុនឡើងដល់ ៨០ ភាគរយ ហើយត្រូវមានការកម្តៅសាច់ដុំយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទី។ កុំប្រើស្បែកជើងដែលមិនសមនឹងផ្ទៃទីលាន ហើយកុំហាត់ស្លាយលើទីលានសិប្បនិម្មិតដែលស្ងួតខ្លាំងដោយគ្មានការណែនាំ។ ប្រសិនបើមានការឈឺជង្គង់ កជើង ឬភ្លៅ សូមបញ្ឈប់សកម្មភាព និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញសុខភាព។ ការការពារដ៏ល្អមិនមានតម្លៃ ប្រសិនបើវាបង្កើតរបួសដែលធ្វើឱ្យអ្នកអវត្តមានជាច្រើនសប្តាហ៍។

សរុបមក របៀបហាត់ការពារបាល់មានលំដាប់ច្បាស់៖ រៀបចំជំហរ បិទមុំ គ្រប់គ្រងពេលប្រជែង សហការជាក្រុម និងផ្ទៀងផ្ទាត់ដោយទិន្នន័យ។ ចាប់ផ្តើមពីវគ្គ ២០ នាទី ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ កំណត់ចម្ងាយ ១ ទៅ ១.៥ ម៉ែត្រ និងពិនិត្យវីដេអូយ៉ាងហោចណាស់ម្តងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ការការពារដែលមានប្រសិទ្ធភាពមិនមែនជាការលេងខ្លាំងបំផុតទេ ប៉ុន្តែជាការឈរត្រឹមត្រូវជាប់លាប់ជាងគេ។ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់អាចជួយរៀបចំគំនិតអំពីស្ថិតិ ការប្រកួត និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ប៉ុន្តែវគ្គហាត់ត្រូវធ្វើដោយគោរពច្បាប់ សុវត្ថិភាព និងសមត្ថភាពរាងកាយរបស់អ្នក។

សម្រាប់ជំហានបន្ទាប់ សូមយកផែនការនេះទៅអនុវត្តក្នុងវគ្គហាត់បន្ទាប់របស់អ្នក។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់គឺជាសំណុំលំហាត់សម្រាប់កែលម្អជំហរ ការបិទមុំ ការប្រជែង និងការសហការជាក្រុម។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ក្នុងតំបន់តូច ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ដោយរក្សាចម្ងាយ ១ ទៅ ១.៥ ម៉ែត្រពីអ្នកកាន់បាល់។ វិធីនេះបង្រៀនឱ្យអ្នកមើលទាំងបាល់ និងរាងកាយគូប្រកួត។ បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រងមូលដ្ឋានបានហើយ ទើបបន្ថែមការហាត់ពីរទល់ពីរ និងការការពារជាក្រុម។

សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយកម្តៅសាច់ដុំ ១០ នាទី បន្ទាប់មកហាត់ជំហរទាប និងការរក្សាចម្ងាយ ២០ វិនាទីក្នុងមួយជុំ។ ធ្វើ ៤ ជុំ សម្រាក ៤៥ វិនាទី ហើយបន្ទាប់មកហាត់បិទមុំជាមួយអ្នកវាយប្រហារ។ ក្នុងមួយសប្តាហ៍គួរហាត់ ៣ ដង ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេល ២០ ទៅ ៣០ នាទី។ កុំចាប់ផ្តើមដោយស្លាយ ឬការប្រជែងល្បឿនខ្ពស់ ព្រោះការគ្រប់គ្រងរាងកាយមិនទាន់មានស្ថិរភាព។

សំណួរ៖ តើការការពារមនុស្សខុសពីការការពារតំបន់ដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការការពារមនុស្សផ្តោតលើការរក្សាគូប្រកួតជាក់លាក់ ខណៈការការពារតំបន់ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងចន្លោះនៅលើទីលាន។ ក្នុងការការពារតំបន់ អ្នកមិនគួររត់តាមអ្នកវាយប្រហារឆ្ងាយពីតំបន់របស់ខ្លួនឡើយ ព្រោះវាអាចបើកចន្លោះឱ្យអ្នកផ្សេងចូល។ ក្រុមដែលប្រើប្រព័ន្ធ ៤-៤-២ ឬ ៤-៣-៣ អាចប្តូររវាងវិធីទាំងពីរតាមទីតាំងបាល់។ ច្បាប់សាមញ្ញគឺការពារតំបន់ជាមូលដ្ឋាន ហើយប្តូរទៅការពារមនុស្សនៅពេលគូប្រកួតចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំតែងតែត្រូវគូប្រកួតប្តូរទិស?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺជំហរខ្ពស់ពេក ចម្ងាយខ្លីពេក ឬការដាក់ទម្ងន់លើជើងតែមួយ។ រក្សាចម្ងាយប្រហែល ១.៥ ម៉ែត្រ បត់ជង្គង់ និងបង្វែរខ្លួនឱ្យអាចរត់ទៅពីរទិសបាន។ ហាត់ក្នុងតំបន់ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ដោយអ្នកវាយប្រហារប្តូរទិសយឺតៗជាមុន ហើយបន្ថែមល្បឿនបន្ទាប់ពីអ្នករក្សាតុល្យភាពបាន។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានបំបែកលើស ៣ ដងក្នុងមួយជុំ សូមបន្ថយល្បឿន មិនមែនចូលប្រជែងខ្លាំងជាងមុនទេ។

សំណួរ៖ តើការហាត់ការពារបាល់ត្រូវការឧបករណ៍អ្វីខ្លះ?

ចម្លើយ៖ ឧបករណ៍មូលដ្ឋានមានបាល់ កោណ ៦ ទៅ ១០ ដុំ អាវសម្គាល់ក្រុម នាឡិកាចាប់ពេល និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូ។ មិនចាំបាច់មានឧបករណ៍ថ្លៃទេ ប្រសិនបើអ្នកអាចកំណត់តំបន់បានច្បាស់ និងមានមិត្តហាត់ជាមួយ។ កោណជួយវាស់ចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ ៥ ម៉ែត្រ និង ១២ ម៉ែត្រ ខណៈវីដេអូជួយពិនិត្យការឈរខុសទីតាំង។ ស្បែកជើងគួរសមនឹងផ្ទៃទីលាន ហើយត្រូវមានការកម្តៅសាច់ដុំមុនប្រជែង។

សំណួរ៖ តើត្រូវវាស់ថាការការពាររបស់ខ្លួនប្រសើរឡើងដោយរបៀបណា?

ចម្លើយ៖ វាស់តាមភាគរយការប្រជែងបានស្អាត ចំនួនដងត្រូវបានបំបែក និងចំនួនបញ្ជូនដែលអ្នកបង្ខំឱ្យគូប្រកួតត្រឡប់ក្រោយ។ គោលដៅសមរម្យសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមគឺការប្រជែងបានស្អាតលើស ៦០ ភាគរយ និងការបែកខ្សែក្រោម ៣ ដងក្នុងមួយវគ្គ។ ថតវីដេអូពីចម្ងាយឱ្យឃើញទីលានទាំងមូល ហើយពិនិត្យវគ្គមុនទទួលបាល់ ខណៈបង្វិលខ្លួន និងបន្ទាប់ពីបញ្ជូន។ កត់ត្រាលទ្ធផលរៀងរាល់សប្តាហ៍ ដើម្បីដឹងថាកំហុសកំពុងថយ ឬគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថាលេងបានល្អ។

// End Of Briefing

Ready for the Next Mission?

យុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ · Intel Archive · No. 01

Related Articles